„Sto pociech” Wisławy Szymborskiej

Sto pociech to tomik dwudziestu siedmiu wierszy polskiej noblistki, Wisławy Szymborskiej. Zbiór został po raz pierwszy wydany w 1967 roku. Po ponad pięćdziesięciu latach od ukazania się pierwotnej wersji Wydawnictwo Znak postanowiło zaprezentować miłośnikom poezji wznowione wydanie utworów Szymborskiej.

Filozoficznie

Szymborska w swoim piątym zbiorze poezji, nie pozbywając się znamiennej dla swojej twórczości ironii, stawia swoim czytelnikom kolejne filozoficzne i światopoglądowe pytania. Intelektualizm jej utworów przejawia się chociażby w takich wierszach jak w tytułowym „Sto pociech”, w którym poetka rozważa problematykę pragnień i egzystencji człowieka, czy w „Jaskini” – nawiązującej do filozofii platońskiej i analizującej zagadnienie nicości.

O sobie samej

Autorka w zbiorze „Sto pociech” porusza również wątki autotematyczne. W wierszu „Radość pisania” rozważa literackie rzemiosło i analizuje moment kreacji dzieła poetyckiego. Opowiada o procesie poszukiwania pomysłów i odpowiednich słów, podkreślając, jak wielkie trudności a zarazem ogromne możliwości drzemią w owym działaniu. W tomiku wyraża również osobiste odczucia związane z cenionymi przez nią twórcami – jak w przypadku utworu „Tomasz Mann”, nawiązującego do utworów tytułowego pisarza.

Światy wyobrażone

Szymborska prezentuje również w niniejszym tomiku kunszt swojej wyobraźni poprzez symboliczne przestrzenie wyrazu. W takich utworach jak „Dworzec”, „Album”, Śmiech”, „Spis ludności”, „Ścięcie” czy „Pamięć nareszcie” poetka przedstawia wykreowane przez siebie światy, będące punktem wyjścia do dalszych refleksji. Za opisowymi historiami skrywa pole do historycznych i egzystencjalnych rozważań, zostawiając ostateczne i nieoczywiste wnioski swoim czytelnikom.

Tradycja kultury

Szymborska w tomie „Sto pociech” nie żegna się także z częstymi w jej poezji motywami antycznymi i chrześcijańskimi. Śmiało analizuje przypowieści, symbole oraz historyczne wydarzenia ze świata antycznego. W swoich wierszach jawnie wyraża fascynację minionymi czasami i zapomnianymi ludzkimi historiami. W „Fetyszu płodności z paleolitu” czy w „Monologu dla Kasandry” ironicznie skrywa rzeczywisty przekaz za historiami czerpanych z kultury bohaterów lirycznych.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *